داشته باشد ، واز حاكم شرع بنابر احتياط لازم اجازه بگيرد . ( مسأله 1991 ) : انسان نمىتواند از زكات ملك بخرد ، وبر أولاد خود يا بر كساني كه مخارج آنان بر أو واجب است وقف نمايد كه عايدى آن را به مصرف مخارج خود برسانند . ( مسأله 1992 ) : انسان مىتواند براي رفتن به حج وزيارة ومانند اينها از سهم سبيل الله زكات بگيرد ، اگر چه فقير نباشد ، يا اين كه به مقدار خرج سالش زكات گرفته باشد ، ولى اين در صورتي است كه رفتن أو به حج يا زيارة ومانند اينها داراى منفعت عامه باشد ، وبنابر احتياط از حاكم شرع براي صرف زكات در آن اذن بگيرد . ( مسأله 1993 ) : اگر مالك فقيرى را وكيل كند كه زكات مال أو را بدهد چنانچه آن فقير احتمال بدهد كه قصد مالك اين بوده كه خود آن فقير از زكات بر ندارد ، نمىتواند چيزى از آن را براي خودش بردارد واگر يقين داشته باشد كه قصد مالك اين نبوده ، مىتواند براي خودش هم بردارد . ( مسأله 1994 ) : اگر فقير شتر وگاو وگوسفند وطلا ونقره را بابت زكات بگيرد ، چنانچه شرطهائى كه براي واجب شدن زكات گفته شد ، در آنها جمع شود ، بايد زكات آنها را بدهد . ( مسأله 1995 ) : اگر دو نفر در مالي كه زكات آن واجب شده با هم شريك باشند ، ويكى از آنها زكات قسمت خود را بدهد وبعد مال را تقسيم كنند ، هر چند بداند شريكش زكات سهم خود را نداده وبعدا نيز نمىدهد تصرف أو در سهم خودش اشكال ندارد . ( مسأله 1996 ) : كسى كه خمس يا زكات بدهكار است وكفاره ونذر ومانند اينها هم بر أو واجب است وقرض هم دارد ، چنانچه نتواند همه آنها را بدهد ، اگر مالي كه خمس يا زكات آن واجب شده ، از بين نرفته باشد ، بايد